Biblioteka Miejska w Opolu
architektura : arch. Małgorzata Zatwarnicka arch. Andrzej Zatwarnicki
Realizacja 2009-2011
Powierzchnia użytkowa 2366m²
Kubatura 10742m³
informacja:
źródło
Budynek zlokalizowany jest na skraju starego miasta w Opolu,w pobliżu rynku. Sąsiaduje z kanałem Młynówką oraz parkiem miejskim – plantami starego miasta. W bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się gotycko-barokowy klasztor Franciszkanów oraz Centralne Muzeum Jeńców Wojennych . Obiekt posadowiony jest na marglowym uskoku starorzecza Odry . Podczas prac archeologicznych wykonanych podczas realizacji obiektu ujawniono fragmenty średniowiecznych murów miejskich , które po odtworzeniu eksponowane są na obiekcie. Z przylegającego parku rozpościera się panorama na stare miasto, nową bibliotekę, kościół Franciszkanów , ratusz i wieżę Piastowską .
Budynek biblioteki zbudowany jest z dwóch zewnętrzne i stylistyczne różnych modułów : starszy pochłaniający istniejącą XIX-wieczną kamienicę i wykorzystujący jej neoklasycystyczną fasadę oraz nowy moduł o prostej formie kaskadowo wtapiający się w otoczenie. Elewacja południowo-zachodnia zachowuje linię zabudowy wyznaczoną przez dawny miejski mur obronny wzdłuż Młynówki . W głębi działki od strony Centralnego Muzeum Jeńców Wojennych pozostawiono niewielkie otwarte patio dostępne z poziomu sali konferencyjnej , które powiększa jej przestrzeń użytkową. Główne wejście do biblioteki znajduje się w nowej części budynku, miejsce to wyznaczają – przeszklona szczelina między pylonami i wyróżniony pas posadzki przenikający do wnętrza .
Elewacja starej XIX-wiecznej kamienicy ( odnowiona i adoptowana bez przebudowy) – bogata w detal zestawiona została z nową , prostą formą. Oddzielenie stanowi przeszklona szczelina . Nowa część ma w sposób symboliczny kojarzyć się z pełnioną funkcją biblioteki – tomy książek ustawione na półce, czy jak arkusze zapisanego papieru . Ściany “popisane” gazetowym graffiti z poezją, poziomym rytmem nawiązują do podziałów i gzymsów zabytkowej fasady. Szczeliny i przeszklenie od strony parku i kanału Młynówka otwierają przestrzenie projektowanego budynku na otaczającą zieleń, wodę i secesyjny „Mostek Groszowy”, pozwalają zaglądać do środka. Ważna jest żywa relacja z otoczeniem i płynne przechodzenie wnętrza na zewnątrz i zewnętrza do środka. Reminiscencją z przeszłości na zewnątrz budynku oprócz pozostawionej starej elewacji jest fragment odnowionego średniowiecznego ceglanego miejskiego muru obronnego obok kamiennych schodów prowadzących z parku na poziom przyszłej przystani. Nad wspomnianym zejściem, na elewacji południowej zaprojektowano balkony – symboliczne punkty obserwacyjne w miejscu dawnej baszty. Nową i starą część budynku „rozdzielono” wypełnioną kamieniami “fosą” z bambusami , która kontynuowana jest przebiegającym przez wszystkie piętra pęknięciem we wnętrzu, a na zewnątrz stanowi szklany wąski łącznik doświetlający poszczególne kondygnacje. Łączność obu części, nowej i starej na wszystkich poziomach umożliwiają kładki, pomosty pomiędzy starym a nowym.
